Gdybym tylko miał jakiś sposób na życie, to natychmiast zrealizowałbym go. Narazie za bardzo to przypomina wiele innych moich sytuacji życiowych, tylko jak zawsze atakujacych ze zdwojoną siłą. No cóż, wydaje się, że albo ja niedługo nie wytrzymam, albo świat wreszcie ulegnie.

Myślenie o lepszym jutrze zawsze dawało nadzieję wielu. Jak i mi zresztą. Tylko teraz jakoś tak wyszło, że nadzieją są marzenia o krótkich chwilach których nie potrafię zrealizować mimo rozciągłości sekund w każdej minucie pojedynczej godziny. Jeżeli zasne, to nie przyśni mi sie nic. Jeżeli natomiast nie zasnę, to nic się nie stanie. Taki mały, ale jakże bolesny uścisk na sercu, i czarna przepaska na oczach.

Ale będzie dobrze. Jak zawsze. Swoje w życiu trzeba wycierpieć. Każdy dzień w którym słońce bez pytania otwiera mi powieki, jest już lepszym. Złapałałbym jeszcze wiele takich oddechów, ale.. . Ach, te ale. Teraz tylko jeszcze wybrakowało mnie z tamtym uśmiechem. A tak jakoś najzwyklej na świecie, zatęskniło mi sie.