Za dużo chciałbym napisać, i już forma moich myśli przerasta ich treść.

Zabajecznie. Świat oddycha, i jest noc. Zachwyciłem się wcześniej widokiem granatowo – czarnego nieba, a jeszcze wcześniej, że lubię ze wspomnień, a potem, że kocham z nich.

Perswazyjnie świat jest takim roztopionym kawałkiem siebie.

Myślę, że dziś doświadczyłem królestwa dotyków. Nieba, w przenośni, słysząc jak bije Ci serce. Chwile uciekły tak szybko, wspomnienia na zawsze. Wiem.

Potrzebuję życia jako intensywności, ale nie w spełnianiu, a marzeniach. Już prawie kwiecień. I nieodzowne bodajże od 3 lat – „Kwiecień zawsze przynosi nadzieję, że jeszcze nie wszystko przegrane”. A ja i tak wciąż czuje, że wczoraj był styczeń. Jestem nie poprawny w rozumieniu, że trzeba ponosić odpowiedzialność za swoje czyny. Jestem nieodpowiedzialnym marzycielem, też.

Potrzebuje celu w życiu. To znaczy, takiego realnego. A nie to co teraz, że czas jest tak cholernie szybki, a każda sekunda trwa setki lat.

Banalna prostota chęci na smak życia.